چه کسی هوای ما را دارد؟

نویسنده: رضا مختاری / سردبیر
هوای سالم از نان شب هم واجب‌تر است و بی زمین پاک، مرگ نزدیک است. اگر تا چند دهه پیش برای بسیاری این جملات، هشدارهای نخبه‌گرایانه و تعابیری تزئینی به نظر می‌رسید،‌ این روزها حال‌وهوای زمین و هوای ما به‌گونه‌ای است که با پوست و گوشت خود حقیقت آنها را درک می‌کنیم.
 طی چند ماه گذشته، حال‌وهوای بسیاری از شهرهای سرزمین ما بد بود؛ شهرهایی که تا یک دهه پیش کسی تصور نمی‌کرد به درجه‌ای از آلودگی برسند که جزو 10 شهر آلوده جهان قرار بگیرند. و چه دردناک است که بی‌توجهی به محیط‌زیست شهری در شهرهای تاریخی ما كه نه تنها حیات و سلامتی شهروندان را تهدید می‌کند، بلکه به مثابه تهدیدی برای هویت ملی ماست. از طرفی اهمیت منابع طبیعی ما به‌عنوان شاخص‌های حافظ زیست انسانی سالم، بیش از پیش خود را نشان می‌دهد. جنگل‌ها، دشت‌هاو مراتع، همه عناصری حیاتی برای داشتن هوایی پاک و زمینی سالم هستند. حفظ آنها نیز رسالتی در راستای حفظ زندگی تک‌تک مردمان این سرزمین است. از این روست که هركه، هر کجای این سرزمین سهمی در حفظ آن داشته باشد، وظیفه‌ای ملی و انسانی را به‌جا آورده است. و البته شاید هم فرصتی باشد تا روستاهای ما به مزیت نسبی هوای خود واقف باشند که تصور غلط حسرت توسعه شهری از ذهن روستا رخت بربندد و به داشته‌ای واقف شود که در شهرهای بزرگ یافت نمی‌شود. در ماه‌های اخیر، شهرداری تهران آغازگر حرکتی بود که می‌تواند الگویی برای همه شهرهای بزرگ و کوچک این سرزمین باشد. برنامه جامعی به عنوان «آسمان آبی، زمین پاک»؛ دو آرزوی بزرگ شهروندان کلان‌شهر تهران. همان‌قدر که بدانیم روزانه در تهران به تقریب هشت تن ذرات معلق وجود دارد و هر شهروند تهرانی سالانه 360كیلوگرم زباله تولید می‌كند، به اهمیت این برنامه پی می‌بریم. صیانت از محیط‌زیست شهری، امروز یک رسالت ملی است و شایسته است تجربه مدیریت شهری تهران در این موضوع، مدنظر تمام شهرهای کوچک و بزرگ این سرزمین قرار گیرد. فرصتی زیادی نداریم تا شهروندان به این نکته واقف شوند که زمین پاک و آسمان آبی، نعمت‌های بزرگی هستند که از آن غافل بوده‌اند. که باید هوای هوای خودشان را داشته باشند؛ گنجینه‌ای که فقدان آن با هیچ‌چیز قابل جبران نیست.  
سردبیر



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code