وایبر و سرزمین ما

نویسنده: رضا مختاری سردبیر
دو دهه پیش بسیاری از نظریه‌پردازان فرهنگی و اجتماعی به فراگیری استفاده از فضای مجازی در آینده اشاره کرده بودند اما پیشگویی رواج انتشار محتوا توسط كاربران گوشی هوشمند، در کمتر ابرازنظری یافت می‌شود...
   دو دهه پیش بسیاری از نظریه‌پردازان فرهنگی و اجتماعی به فراگیری استفاده از فضای مجازی در آینده اشاره کرده بودند اما پیشگویی رواج انتشار محتوا توسط كاربران گوشی هوشمند، در کمتر ابرازنظری یافت می‌شود.
امروزه به یمن گوشی‌های هوشمند و اینترنت، هر کاربر به خودی خود بدل به یک مولد و ناشر محتوا شده است. ماجرا این قدر ملموس و واضح است که نیاز به توضیح ندارد و در این میان البته سهم عمده‌ای از این محتوا به موضوعات مربوط به ایران باستان اختصاص دارد. گزین‌گویه‌هایی منتسب به کوروش و داریوش، روایت‌هایی جعلی از زندگی مردم ایران در آن دوران و بسیار مطالبی از این دست عموما بی‌هیچ تردیدی در منبع و ماخذ، توسط كاربران دست به دست و تکثیر می‌شوند. این محتوای غلط در وضعیت عادی موجب تصوری جاهلانه از گذشته ایرانیان می‌شود و در شرایط ویژه نیز رفتاری نادرست را ساماندهی می‌کند. خطای اصلی در ضعیف بودن انتشار محتوای عمومی در حوزه تاریخ پیشینیان ماست. هنوز جهت ارضای حس میهن‌دوستی مردمان این سرزمین، محتوایی که با استانداردهای علمی جهت عموم تالیف و تدوین شده باشد، کمیاب است و بسیار در این بخش فقیریم. وقتی به شایستگی تقاضایی در راستای شناخت گذشته وجود دارد، ‌بایسته است که محتوایی در خور آن تولید و منتشر شود. محتوایی که دو وجه «حب وطن» و «دانایی» در آن لحاظ شده باشد. تردیدی نیست که نفی احساس میهن‌دوستی امری ناپسند است و تبعاتی ناخوشایند برای کشور دارد، از طرفی عدم هدایت خردمندانه این احساس موجب رفتار کورکورانه و حتی خودبینانه و دیگرستیزانه می‌شود. شکی نیست، افتخارات تاریخی این سرزمین ناشی از هم‌کناری دو رفتار «خردورزی» ‌و «تعلق خاطر» بوده است و راه افتخارات جدید نیز از همین‌جا می‌گذرد.



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code