ثبت ميراث فرهنگي

نویسنده:
عکاسی ایران طی این زمان در شاخه‌های مختلفی رشد کرد.
 یکی از مهم‌ترین این شاخه‌ها، عکاسی از مناظر شهری و ابنیه تاریخی بود. البته در عکاسی آن دوران، این موضوع‌ها در آثار عکاسان ديگر کشورها نیز به وفور به چشم می‌خورد و دلیل عمده آن، حساسیت پایین نامیزها يا صفحه‌هاي حساس عکاسی بود که زمان‌های نوردهی طولانی می‌طلبید و ایجاب می‌کرد از موضوع‌های بی‌حرکت عکس گرفته شود. لویجی پشه از زمره نخستین عکاسانی بود که در این زمینه در ایران کار کرد و به تهیه عکس از ابنیه تاریخی و کاخ‌های سلطنتی و مناظر شهری پرداخت. ایتالیایی دیگری نیز به نام «لویجی مونتابونه» که در 1240 خورشيدي (1279ق/1862م) به همراه هیأتی ایتالیایی برای تهیه گزارش از اوضاع ایران به سرزمین ما آمد، در همین زمینه کار کرد. او به شهرهای مختلف سفر کرد و عکس‌های بسیاری از مناظر و عمارات و ابنیه گرفت و علاوه بر آن، از شاه و ولیعهد و درباریان نیز عکاسی کرد. 
یک آلبوم از عکس‌های مونتابونه را ایران‌شناس ایتالیایی «آنجلو میکله پیه‌مونتسه» در کتابخانه «مارچانا»ي شهر «ونیز» شناسایی کرده و تصاویر آن را که بالغ بر 60 قطعه می‌شود، به همراه تحقیقی درباره سرآغاز عکاسی در ایران، به چاپ رسانده است. در اين ميان، شماری از عکاسان ایرانی هم به تهیه عکس از شهرها و ابنیه پرداختند. پرکارترین و مهم‌ترین این عکاسان، «عبدالله میرزا قاجار» بود. او نخستین ایرانی بود که برای فراگیری عکاسی، در سال‌های 1250 خورشيدي (1290ق)، به اروپا اعزام شد. یک‌سال و نیم در پاریس به آموختن عکاسی پرداخت و سپس برای تکمیل آموزش خود به اتریش رفت. در آنجا طی چهار سال، علاوه بر آموختن عکاسی، به فراگیری فنون لیتوگرافی، فتوتیپی و زنکوگرافی پرداخت و پس از گذراندن این دوره‌ها، به ایران بازگشت. در بدو ورود، از سوی ناصرالدین‌شاه مامور شد که در دارالفنون عکاسخانه‌ای ایجاد کند و در آنجا مشغول کارهای عکاسی و چاپ شود (دارالفنون از بدو تأسیس دارای چاپخانه‌ای مخصوص مدرسه بود)....



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code