محیط زیست/تهدید انتشار عكس‌های خشن از حیات وحش

تخریب حیات، تکثیر مرگ

نویسنده: اصغر محمدی فاضل
تصاویر تحسین‌برانگیز علفزارهای کنیا و تانزانیا، حرکات نمایشی بالگرد رنجرهای استرالیایی، نجات حیوانات خانگی در اروپا، کمک آتش‌نشان استرالیایی به کوالای تشنه و نظایر آن همه به دنبال ایجاد یک تصویر احساسی انسانی است، اما پیرامون طبیعت ایران انبوهی از تصاویر و اخبار تلخ دست به دست می‌شود...
تصاویر تحسین‌برانگیز علفزارهای کنیا و تانزانیا، حرکات نمایشی بالگرد رنجرهای استرالیایی، نجات حیوانات خانگی در اروپا، کمک آتش‌نشان استرالیایی به کوالای تشنه و نظایر آن همه به دنبال ایجاد یک تصویر احساسی انسانی است، اما پیرامون طبیعت ایران انبوهی از تصاویر و اخبار تلخ دست به دست می‌شود. جسدهای مثله شده حیات‌وحش، ضجه توله خرس‌های شکم دریده شده و سگ‌هایی که با تزریق زجرکش می‌شوند، پای ثابت صفحه نمایشگر رایانه و تلفن همراه ما شده‌اند. استقبال از اخبار تلخ، شگفت‌انگیز است. خبر یک اتفاق ناخوشایند در کسری از ثانیه همرسانی می‌شود و واکنش‌های متفاوتی را برمی‌انگیزاند و چون بازتابنده تمام وجه‌های منشور نیست، اثرات مخربی بر جای می‌گذارد. شایعه درست می‌شود و دیگر تیری که از کمان رها شده را با «تکذیب می‌شود» نمی‌توان به نقطه اول برگرداند. در همه جای دنیا می‌توان تصاویری از این دست را با درجه‌ای کمتر یا بیشتر از تلخی پیدا کرد، اما آیا دیگران هم در انعکاس این تصاویر دلخراش و ارائه نمایی ناخوشایند از کشورشان دست و دلباز هستند؟ چرا کمتر اخبار و تصاویر خوشایند از محیط‌زیست ایران منتشر می‌شود؟ چرا در تولید و انتشار تصاویر توصیفی و خوشایند، ضعیف عمل می‌کنیم و  چرا این همه ولع برای بلیعدن و همرسانی اخبار ناخوشایند وجود دارد؟
اگر گمان می‌کنیم با انتشار مکرر تصاویر و اخبار تلخ در حال کمک به محیط‌زیست هستیم، خطا رفته‌ایم...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code