بیم‌ و امیدهای محیط‌زیست

نویسنده: اصغر محمدی فاضل
این روزها با استقرار دولت جدید، هر مدیر ارشد دولتی كه منصوب می‌شود علاوه بر چالش‌های ناشی از پست جدید، با این دل‌نگرانی هم دست و پنجه نرم می‌کند که با انتظارات پرسنل حوزه جدید تحت نظارتش چه کند؟...
این روزها با استقرار دولت جدید، هر مدیر ارشد دولتی كه منصوب می‌شود علاوه بر چالش‌های ناشی از پست جدید، با این دل‌نگرانی هم دست و پنجه نرم می‌کند که با انتظارات پرسنل حوزه جدید تحت نظارتش چه کند؟
 مرسوم است كه مدیران در مراسم معارفه می‌گویند که برای بهبود شرایط حرفه‌ای و معیشتی كاركنان تلاش خواهند کرد ولی برای موفقیت به همکاری و همدلی همه نیاز دارند. باتجربه‌ها می‌دانند بعد از فرونشست هیجانات و خاموش شدن چراغ‌های سالن برگزاری مراسم، استخر بزرگ توقعات خواهد ماند و اختیارات محدود و بودجه قطره چکانی كه هیچگاه مطلوب نخواهد شد! سازمان حفاظت محیط‌زیست و کارکنان آن نیز از این قاعده مستثنی نیستند و پرسنل ستادی و استانی و محیط‌بانان سراسر کشور این روزها چشم به رئیس جدید سازمان دارند. از یک سو توقعات برآورده نشده و انباشته شده در یكی دو دهه گذشته و از سوی دیگر آرزوهای برآورده نشده‌ای که برای خوب شدن حال محیط‌زیست ناخوش احوالِ ایران، در پی برآورده شدن آن‌هاهستند.
 البته مرز میان انتظار و آرزو بسیار باریک است. سازمان حفاظت محیط‌زیست در دولت یازدهم سیاستی پلکانی برای ارتقای جایگاه ملی و بین‌المللی در پیش گرفت. «معصومه ابتکار» ـ رئیس این سازمان در دولت قبلی ـ که همزمان بر سه اولویت ساماندهی داخلی، افزایش تعاملات جهانی و آشتی با رسانه‌ها متمرکز بود، می‌کوشید تصویری مثبت و امیدبخش از محیط‌زیست كشور ترسیم كند و آن را از یک موضوع فرعی به یکی از دلمشغولی‌های همه ایرانیان تبدیل کند. به‌نظر می‌رسید رویكرد ابتكار در صورت ادامه مسئولیت در دولت دوازدهم، برداشتن گام‌های عملی و اجرایی با یك تیم مدیریتی جدید بود؛ کاری البته پردردسر و تحولی كه بیش از تغییر سخت‌افزار، به تغییر فكرها نیاز دارد. ایجاد همدلی میان مدیران و پرسنل برای همسو کردن آن‌ها با یك دستور کار، همیشه دشوارتر از آن چیزی است که از دور به‌نظر می‌رسد....



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code